A PARVA DA MIÑA VILA

  • XOANA

  • NAI

  • CANS

  • AMO

  • AMA

  • TARTARUGA

  • SANTO

  • CURA

  • SACRISTÁN

  • XENTE NA IGREXA

  • XUÍZ

  • ALCALDE

  • MOSCAS

  • NARRADORES

 PRESENTACION:

Narrador:        Había unha vez na miña vila

unha moza que vivía coa súa nai nunha cabana.

                        Como eran moi pobres a xente  axudábaa de boa gana.

                        De cando en vez regaláballes algunhas cousas para axudalas:

comida, zapatos e un par de trapos.

                        Un día agasalláronas cun chourizo

e escoitade o que con el fixo.

 

NAI:                Xoana, Xoana !!

                        Onde estará esa folgazana?

 

XOANA:           Aquí!... Xogando coa palangana!!                      

 

NAI :               Leva este chourizo á praza,

                        a ver se o podes vender ben,

                        para que nós poidamos comer tamén.    

 

XOANA:           Así o farei nai, e verás que ben.

 

Narrador:        De seguido o chourizo ao lombo puxo

e camiñando e cantando

á praza estaba chegando,

cando uns cans ao redor súa

estaban ladrando e choutando.

 

XOANA:           Así que queres o chourizo,

                        Debe estar moi rico!!   

 

                        Está ben, non se fale máis,

                        véndovolo a vós sen máis,

                        e como non quero camiñar

                        o xoves que ven, véñovolo cobrar.

 

NAI:                Xa estás de volta!!

                        E o chourizo?

 

XOANA:           Está vendido,

                        pero como non levaban cartos enriba

                        pagaranmo o próximo día.

 

NAI :               Non che me gusta nada!!...

                        pero que vou facer, Xoana??   

 

(A nai vaise e Xoana queda nunha esquina)

 

Narrador:        Chegou o xoves,

                        chegou o día

                        no que Xoana cobraría.

                        Cara a casa do primeiro can encamiñou,

e este lle ladrou.

 

XOANA:           Con que esas temos??

                        Este é o xeito de recibirme!! ...

                        no conto de pagar o que me debes

                        heiche dar o que mereces!!

 

(Cun pau que levaba dálle nos fociños, o can ouvea e sae o amo)

 

AMO:               Que sucede?

                        que acontece?

 

XOANA:           Ocorre que o seu can non me quere pagar,

                        os cinco pesos de chourizos,

                        o moi larpán!!

 

AMO :              Pagar... chourizo!!!

                        co que di, pónseme a pel  coma un ourizo.        

 

XOANA:           Pois ben ouviu!!

                        aquí o seu can ladrando,

                        do chourizo me debe 5 pesos...

                        e xa mos está pagando.

 

AMO:               Para min que te trabas

                        cando dun chourizo me falas.

 

XOANA:           Non, señor, non!!

                        do chourizo falo

                        e tan certo é

                        como que hoxe me espertou o galo.

 

AMO:               Pero... ti es parva!!

                        como che vai deber 5 pesos o meu can?

 

XOANA:           Si señor!, debe

                        e quero que mos pague

                        para marchar coma unha lebre...

                        ¡¡Vou coller febre!!

 

AMO :              Está ben!!

                        tome os 5 pesos

                        e non me berre.

 

Narrador:        Andando, andando

                        chegou ata a seguinte casa cantando.

                        A dona do can saíu,

                        cando ao cantar o ouviu.

 

AMA:                Que pasa?

                        Ven aquí Tomasa!!        

 

XOANA:           Veño cobrar os 5 pesos do chourizo...

                        o que comeu o seu can,

                        ...aquel que estaba moi rico!!

 

AMA :               Chourizo.... cobrar!!

                        pero... ti que dis, rapaza

                        non virás a roubar??

 

XOANA:           Non, non iso si que non,

                        eu só quero os 5 pesos

                        do chourizo que o outro día

                        o seu can levou sen porfía.

 

AMA:                Pero ti es parva?

                        non sabes o que dis!!

 

XOANA:           Son señora, son...

                        pero ben che sei o que pido

                        ¡¡ PIDO OS CARTOS DO CHOURIZO LAMBIDO!!  (berrando)

 

AMA:                Cale... cale!!

                        tome os cartos

                        e de aquí váiase.          

 

Narrador:        E o mesmo fixo

nas demais herdanzas  

                        que deixándoa por imposible

                        pagáballe sen máis tardanza.

 

                        Xa de volta na súa casa

                        a nai púxose tan leda

                        que de pronto tivo unha idea.

 

NAI :               Ao mellor esta miña filla

                        non é tan parva...

                        quizás... se está volvendo algo listilla.  

 

ACTO II

  

Narrador:        Pasou un tempo

                        e tiveron un agasallo tremendo

                        era unha tartaruga

                        a que lle gustaban moito as leitugas.

 

NAI:                Mira Xoana

                        a tartaruga non podemos ter

                        será mellor que a vaias vender.

 

XOANA:           Alá imos entón

a modiño.

 

            (Ata a tartaruga unha corda)

 

Narrador:        Denantes de chegar á praza

                        por diante da Igrexa pasou

                        e vendo que entraba moita xente

                        ela tamén entrou.

 

XOANA:           Vendereina aquí mesmo

                        Quen quere esta tartaruga?

                        Quen me compra esta tartaruga?                     

 

Narrador :       A xente mírase pensando que está tola.

                        Xoana mira para o Santo coa boca aberta.      

 

XOANA:           Seica che interesa?

                        non se fala máis

                        aquí queda o animal, pero

                        ¡Non fai faia que estés tan tesa!!

 

(Ata o animal ao confesionario)

 

CURA:              Válgame Deus!!

                        Como poden deixar

                        este pobre animal

                        na casa do Señor

                        ¿Quen o puido abandonar?      

 

XOANA:           O xoves estarei aquí

                        por mor dos cartos, e

                        espero non atopalo así.

 

CURA:              Eh!!, a tartaruga tena que levar de aquí.

                        Volva, volva ...aquí!!

 

Narrador:        Pero xa non ouviu nada

                        e de volta na casa

                        a nai pregúntalle outra vez

                        por canto vendera a tartaruga esta vez.                                  

 

NAI :               Vendiches a tartaruguiña, filliña??

                       

XOANA:           Si, está vendida, pero o home

                        tan atarefado estaba

                        que dixo que para a semana me pagaba.           

 

NAI:                Non sei, non sei ...

                        eu pensei...

 

Narrador:        Pasaron os días

                        e o xoves chegou, así que

                        Xoana a igrexa foi.

                        Como no había ninguén

                        ata o Santo se acercou

                        e con el falou. 

 

XOANA:           Veño a que pagues a tartaruga...

                        Quero que me pagues a tartaruga...

                        Dixen que me pagues a tartaruga...

 

(berrando e zarandeando a imaxe do Santo, cae e rompe o cepillo, caendo os cartos)

 

SACRISTAN:   Eh!! eses cartos son meus!!

                        Non fuxas!!, colliches os cartos que son meus...

                        Ladroa!,  cabr..

                        Será cara dura

                        e por riba non llo podo dicir ao Sr.cura.

                                  

 

SACRISTÁN:   ¡¡Ai San Cristovo!!

                        no teu peto agachaba

                        os cartos que a xente

                        ás ánimas daba.

 

                        ¡¡Ladroa!!

                        Oxalá un rato

                        o peto che roa.   (con cara compunxida)                      

 

Narrador:        Correndo, correndo

                        a súa casa chegou

                        sen alento.

                        Cando tantos cartos viu

                        a nai dixo para si:

                        Ao mellor, Xoana

                        tan parva non é.

                        ¿Como vende as cousas, si é?

 

ACTO III                               

           

NAI:                Xoana, Xoana!!

                        en pé, folgazana,

lávate e non me tires

a auga que hai na palangana.

 

(Levántase e tropeza coa ola de mel)

 

XOANA:           Que palangana máis rara!!       

                        e que auga tan ...

                        non está nada clara.    

 

NAI :               Xoana, que tes?

                        pero ti non ves...

                        que é una ola de mel.

 

XOANA:           E que vas facer con el?

 

NAI:                Pois... terala que ir a vender!!

 

XOANA:           Está ben,    (pondo a ola de mel ao lombo)

                        A praza irei

                        e o mel venderei.

           

NAI:                (asinte con resignación)

 

Narrador:        Esta vez a praza chega

                        e sentada na beirarrúa

                        destapa a ola

                        e alzando a voz pregoa...

 

XOANA:           Quen quere mel??

                        Vendo mel!!

 

(Acoden as moscas)     

 

XOANA:           Tranquilos que hai para todas

                        Vinde moscas!

                        vinde mosquiñas

                        que é moi doce

                        e está sabrosiña.

 

Narrador:        Cun vai e ven

                        a ola quedo limpa de mel

                        e as moscas engordaron

nun santiamén.

 

XOANA:           Ben, agora tedes que xuntar os cartos

                        e o xoves que ven

a esta mesma hora

quérovos aquí, con el.

 

(Vai camiñando cara a súa casa)

 

NAI:                E a ola de mel??

 

XOANA:           Xa está vendida,

                        pero como eran tantas

                        de acordo non se poñían,

                        para pagarme os cartos

que me debían.            

 

NAI :               (Pon cara de asomo)     Hummm...

 

Narrador:        Chegou o día

                        e claro está

                        ningunha mosca aparecía.

 

XOANA:           (Mirando o reloxo)

                        Con que esas temos!!

                        Pois vou ao concello a protestar,

                        de seguro que o señor alcalde

                        saberá como debo de reclamar.

 

ALCALDE:        Bos días  Xoana

                        Que se che ofrece nesta semana?       

 

XOANA:           Véñolle dicir

                        que as moscas que me comeron o mel

                        agora non me queren pagar os cartos

que me deben por el.               

 

ALCALDE:        (Aguantando a risa)

                        As moscas non che poden pagar, sen máis...

                        ¡¡¡son animais!!!              

 

XOANA:           Elas comeron o mel da ola

                        e os cartos me deben agora.

 

ALCALDE:        (Mirando cara o público)

                        Esta, para min que é parva

                        e non sabe o que fala.

                        Mira Xoana, isto non se  arranxa aquí

                        vaiche ser cousa do sr. xuíz.

                        Eu mesmo a velo te acompaño

                        para que vexas

que como alcalde, no te engano.

           

(Marchan os dous).

 

XUÍZ:              Bos días Xoana

Bos días alcalde.

En que podo axudar

claro está, sen ser de balde!!   

 

XOANA:           Mire señor Xuíz

                        as moscas que comeron o mel da ola

non me queren pagar agora,

por iso veño aquí.

 

XUÍZ :             Pero que dis ti??

 

 

ALCALDE:        (Facendo ademán coa man de que está tola)    

                        Si, si, si .. Señor Xuíz  

                        as moscas non queren pagar

                        por iso ela ven reclamar.

 

XUÍZ:              Xa, xa... esta está de atar!! (moi baixiño)

                        Ás moscas non lle vas poder cobrar

                        pero douche o meu permiso

                        para as que vexas,

                        cun pau lles poidas arrear.      

 

XOANA:           Non é xusto!!!!

                        pero si vostede o di

sen os cartos

quedarei a gusto.         

           

(Xoana vaise, e os dous quedan rindo)

 

Narrador:        Alto aí!!

                        neste momento

unha mosca

pósase na cabeza

dos dous talentos.

 

XOANA :          Tomade, tomade o voso merecido

                        por non me pagar o debido

                        (Os dous homes caen ao chan)

                        E agora voume para a miña casa

                        sen cartos, pero co traballo ben cumprido.

 

Narradores.     O que sucedeu despois

                        terédelo que imaxinar

                        De parva, Xoana, non tiña máis

que o que lle sobra aos demais.

 

E colorín, colorado

este parvísimo conto

está rematado.!!!!!